Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

Minikerkendag 2019

Op zondag 3 februari was het weer zover: de jaarlijkse minikerkendag die dit jaar in de Mariakerk in Bussum werd gehouden.
Daar gaat nogal wat voorbereiding aan vooraf. ’t Lijkt een detail, maar de vraag werd gesteld voor hoeveel liturgietjes de Mariakerk moest zorgen. Welnu, vorig jaar waren er in de Grote Kerk van Naarden 350 kerkgangers. Doe maar voor de zekerheid 400, zeg je dan. Gelukkig maakte de ‘Maria’ er 450 van en dat was maar net genoeg voor de tegen de 500 (!) aanwezigen. Daaronder gelukkig ook vijf kinderen (1 procent dus, maar dit terzijde) die werden opgevangen in een kindernevendienst begeleid door twee lutherse dames.
Voorgangers waren pastoor Carlos Fabril, ds. Willy Metzger en de heer Henk Smits.
Het koor van het Apostolisch genootschap en de heer Wybe Kooijmans op het orgel begeleidden ons op hartverwarmende wijze. Om maar niet te speken van de prachtige aria-acclamatie, het Halleluja, door Karin Kuijper-Bouwmeester na de epistellezing. Wat de muziek betreft voegde ‘Padre’ Carlos nog echt iets toe door zijn vertolking van psalm 33, waarbij hij zichzelf begeleidde op zijn gitaar. Het klonk Zuid-Amerikaans en na afloop volgde applaus.
Maar natuurlijk is er in zo’n dienst ook de preek, de uitleg, of zoals in dit geval de ‘overweging’ genaamd, van groot belang. De heren Smits (apostool) en Metzger (lutheraan) bevroegen elkaar omtrent het thema ‘Recht voor ogen’ dat voor de Week van Gebed werd aangedragen vanuit Indonesië. Het werd een interessante samenspraak.
Wat blijft je dan bij na zo’n oecumenische viering? Wat ons betreft dreunden nog heel lang de woorden uit de lezing van de brief van Paulus aan de Romeinen 12:4 na: ‘Zoals ons ene lichaam vele delen heeft en die delen niet allemaal dezelfde functie hebben, zo zijn we samen één lichaam in Christus en zijn we, ieder apart, elkaars lichaamsdelen.’ Oecumenischer kan het haast niet. Zo gingen wij (katholieken, apostolen, protestanten, lutheranen, remonstranten, vrijzinnigen, vrije evangelischen enz.) na afloop uiteen in de hoop elkaar volgend jaar in de Grote Kerk in Naarden weer te ontmoeten om ‘Samen even één (lichaam) te zijn’.

Lighthouse Church
De zondagen daarna, 10 en 17 februari, woonden wij de diensten bij in de ‘Lighthouse Church’ in Pattaya, Thailand. Gelegen achter een grote moskee en de katholieke ‘St. Nikolaus kerk’ op de bovenste verdieping van een gymzaal (The Universe Gym). Een christelijke gemeenschap met een hoog halleluja gehalte. Wij waren op het spoor gezet door de Philippijnse bassist van het trio dat ’s avonds in ons hotel tijdens het diner voor muziek zorgde. Beneden aan de trap van de gymzaal dachten wij ‘dat kan niet waar zijn; dat kan niet hier zijn’. De beatmuziek denderde de trap af. Maar, ja hoor, boven aangekomen zagen wij opeens onze bassist Jing die nu een keyboard bespeelde. Alles onder het motto van deze kerk ‘Make His Kingdom Known’. Men zong onder andere ‘Sing Halleluja, Christ has risen. Tell the world the treasure you found!’. Dit daverende voorspel duurde ongeveer een half uur.
Vervolgens werden de kinderen, zo’n 10 in getal, naar voren geroepen en nadat zij door de hele gemeente gezegend waren begeleid naar een ‘nevenruimte’.
Zie de rechter foto hieronder, als u goed kijkt ziet u vier zegenende handen; links in een hoekje ‘the lighthouse’, de vuurtoren.

Lighthouse Church 1Lighthouse Church 2

Daarna begon de dienst met lezingen en al. Die lezingen werden op een scherm vertoond, zodat iedereen kon meespreken. O.a., verdeeld over twee zondagen, Genesis 13: 5-8 (de keus van Lot), Matt. 7: 13-14 (Enter through the narrow gate) en 1 Thimotheus 6:17 (over de zinloosheid van wereldse rijkdom). De predikante had bij alle lezingen diepzinnige opmerkingen. Zoals bij de brede en de smalle weg: je kunt niet zomaar met Frank Sinatra meezingen ‘I did it my way’. Nee, je moet kiezen voor Zijn weg.

En verder. Natuurlijk is Thailand geen christelijk land, Buddha voert de boventoon. Maar er heerst wel een sfeer van filosofische bezinning. Dat merk je overal. Bijvoorbeeld aan het strand. Wij raakten in gesprek met een Taiwanese man. Niet alles was gelukt in zijn leven. Hij was bijvoorbeeld niet getrouwd en had onlangs zijn baan als buschauffeur verloren omdat er geen toeristen naar Taiwan meer komen vanwege de nieuwe vrouwelijke president. Wat sneu nu zeiden wij. Hijzelf zat er niet mee, onder het motto ‘that’s my destiny’. Wie nu deze ‘destiny’ (in het Nederlands zijn lot ofwel zijn bestemming) bepaalde bleef in het midden. Het gaf ook hem weer stof tot nadenken.

Een andere keer kwam er een wat oudere ‘Wiener’ (een man geboren in Wenen) uit zee naar ons toelopen op zoek naar zijn handdoek. Zich al afdrogend sprak hij: toch wel bijzonder dat wij ooit als mensen zo uit de zee zijn ontstaan, daarmee doelend op de evolutietheorie.

Op de terugweg zaten wij naast een Nederlandse man uit Assen. Hij was vijf dagen in retraite geweest in een Thaise tempel. Hij mocht in die tempel niet spreken en na elf uur ’s ochtends kreeg hij geen maaltijd meer tot de volgende ochtend zes uur. Dronk daar alleen water. Het had hem goed gedaan zei hij. Het was een jonge zestiger met een eigen bedrijf dat nog steeds goed draaide. ‘Maar af en toe moet je toch even tot jezelf komen’.
Hem was wel aangeraden zijn oefeningen, meditaties of wat dan ook bij te houden. Vlak voor het uitstappen op Schiphol gaven wij hem in dit verband de raad zondags eens naar de kerk te gaan. Daar was hij al dertig jaar niet meer geweest zei hij. Achter ons hoorden wij gegniffel, nee gelach…

De komende periode
Die staat natuurlijk in het teken van Pasen.
In de rubriek ‘Van uw predikant’ kunt u alles lezen over de vieringen die ons te wachten staan. Om in de stijl van ‘The lighthouse’ te blijven hieronder een opwekkende paasgroet van Ellen en Ton Reijinga:

Lighthouse Church 3