Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

Leven in tijden van Corona?

Leven in een vreemde tijd
Wat voor een vreemde en ongekende tijd is het, waarin we als samenleving terecht zijn gekomen. Erediensten die geen doorgang meer vinden. Zelfs geen van de ouderen die ik hierover sprak heeft zo’n situatie meegemaakt die volgt uit pandemie van het coronavirus. Onze hoogontwikkelde samenleving moet door een super klein beestje een stap terug doen en van de ene op de andere dag moet ons sociale leven op grote schaal, hopelijk alleen maar tijdelijk, anders gestalte krijgen.

Leven met ”social distancing”?
Leven met sociale distantie wordt het in de sociale media genoemd. Maar dekt deze uitdrukking wel de lading van wat ermee bedoeld wordt? We moeten juist voorkomen dat mensen in een sociale isolatie terechtkomen of zij die al eenzaam zijn, nog meer door de huidige situatie in het nauw komen. Mensen zijn daarom op zoek naar betere omschrijvingen van onze situatie, zoals ”physical distancing”, lichamelijke afstand of het acroniem SAMEN bedacht, met de uitleg ”Somatische Afstand Met Emotionele Nabijheid”.

Leven met meer (zelf)discipline
Hoe dan ook, het samenleven in deze tijd eist van eenieder van ons net iets meer zelfdiscipline voor de omgang met elkaar en voor elkaar. Lak hebben aan de regels die nu door de overheid zijn voorgeschreven, eist een grote tol. De mensen die werken in de (ziekenhuis)zorg weten als geen ander hoe groot de impact is van een te groot en te snel groeiend aantal zieken.

Leven met het oog voor samen?
Dat je als gemeente van Jezus Christus uit voorzorg en veiligheid niet meer samen een dienst viert, is een ingrijpende zaak. Gelukkig zijn er veel initiatieven die diensten met geluid en beeld beschikbaar maken via internet en op de televisie. Maar het is nu zoeken hoe je als gemeente zin en samenhang blijft houden en kunt omkijken naar elkaar, als je lichamelijk op afstand moet blijven en het hart van je gemeentezijn, de wekelijkse samenkomst, in de kerkdienst moet missen. 

Leven met de interactiviteit van internet?
De snelheid en interactiviteit van internet bieden veel mogelijkheden tot alternatieve vormen van contact. Het onderwijs maakt gelukkig van de vele onlinemogelijkheden gebruik. Ook al heeft niet iedereen toegang tot internet, we gaan hier samen zoeken wat mogelijk is aan groepsafspraken, ook voor ons als kleine en ouder wordende gemeente. Bovendien, de telefoon doet het goed en zeker individuele pastorale gesprekken, ook al zijn ze op dit moment in grote lijnen beperkt tot zulk contact, zijn prima mogelijk.

Leven met de Opgestane, de Levende
Het blijft een aparte zaak om op deze manier toe te leven naar de viering van de opstanding van Christus met Pasen, zeker met het oog op alle slachtoffers die deze pandemie eist. De aloude theodicee-vraag, de vraag waarom God zoveel leed en dood toelaat, kan dan snel je uitzicht bepalen.

Hoe houd je hoop in donkere tijden? Kun je Gods toezegging blijven horen, dat Christus opstaan uit de dood een weerwoord is tegen alle doodsmachten, die mensen klein houden en belemmeren om mens te zijn, zoals God ons en ons leven in gemeenschap heeft bedoeld, als een leven met de Opgestane, met de Levende.

Leven met de Opgestane altijd achter je
Als gemeente van Christus leven we nu met ons vieren naar Pasen toe. Het verhaal van de Opgestane bepaalt ons als zijn volgelingen bij ons gemeentezijn. Maar we leven er als gemeente eigenlijk altijd vanaf. Ons leven als gemeente is bepaald als een leven met de Opgestane achter ons, waarin we proberen te getuigen van de hoop, die dit te gekke en haast ongelofelijke gebeuren met zich meebrengt.

De levende God samen blijven zoeken
Kunnen we de levende God samen blijven zoeken in deze vreemde tijden, met alle vragen en twijfels die erbij horen? God hoopt van wel. Het volgende verhaal uit de joodse traditie kan ons daarbij bemoedigen:
Rabbi Baruchs kleinzoon Jechiël speelde eens met een andere jongen verstoppertje. Hij verstopte zich goed en wachtte tot zijn vriendje hem opzocht. Toen hij lang gewacht had, kwam hij uit zijn schuilplaats; maar de ander was nergens te zien. Nu merkte Jechiël dat deze van het begin af niet naar hem had gezocht.

Daarover barstte hij in tranen uit, kwam huilend de kamer van zijn grootvader binnengehold en beklaagde zich over zijn slechte speelkameraadje. Toen stroomde rabbi Baruch de tranen uit de ogen en hij zei: ”Zo spreekt God ook: Ik verberg Mij, maar niemand wil Mij zoeken”. Een zoekend, een opstandig en een saamhorig Pasen, hopen we ook dit jaar te kunnen vieren.

Ds. Willy Metzger

Een lied voor troost en bemoediging in deze tijd, lied 418

God, schenk ons de kracht
dicht bij U te blijven,
dan zal ons geen macht
uit elkander drijven.
Zijn wij in U een,
samen op uw wegen
dan wordt ons tot zegen
lachen en geween.

Niemand kan alleen,
Heer, uw zegen dragen;
zegen drijft ons heen
naar wie vrede vragen.
Wat Gij schenkt wordt meer
naar gelang wij delen,
horen, helpen, helen, –
vruchtbaar in de Heer.

Vrede, vrede laat
Gij in onze handen,
dat wij die als zaad
dragen door de landen,
zaaiend dag aan dag,
zaaiend in den brede,
totdat in uw vrede
ons hart rusten mag.

Melodie en tekst: Dieter Trautwein, vertaling: Ad den Besten