Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

Verwachting en compassie

Verwachtingsvol uitkijken naar een nieuw kerkelijk jaar?
Durven wij nog verwachtingsvol uit te kijken naar een nieuw kerkelijk jaar dat weer met de eerste adventszondag begint, met alle zorgen en ontwikkelingen op het kerkelijk vlak plaatselijk en landelijk. Wat hebben we nog te zeggen als een steeds kleiner wordende gemeenschap?
Een tegenstem – toekomst zien in de kerk
Een tegenstem tegen een sombere visie probeerde ik te laten klinken tijdens de bijeenkomst van onze bezoekgroep in november j.l.
“Toekomst zien in de kerk”, was het hoopvolle thema dat ik mocht presenteren en elders in dit blad kunt u een samenvatting vinden van deze bijeenkomst. Het thema was gekozen naar aanleiding van het gelijknamig boek van Leo Fijen en Anselm Grün.
Krimp doet niet af aan de inhoud
Een belangrijk punt in hun gedachtegang is: ook al ben je aan het krimpen en komt er veel op je af als gemeente van Christus, je hebt letterlijk en figuurlijk een hoop te vertellen, van een hoop die in ons is. De goede hoop, voortkomend uit het vertrouwen van deze onze God die zich zo menselijk, zo kwetsbaar als het maar kan, in deze ene mens uit Nazareth met ons verbonden heeft.
Tegendraadse boodschap
Het kind wiens komst wij verwachtend vieren met advent en diens geboorte we mogen bejubelen en bezingen met het kerstfeest daagt ons uit met een tegendraadse boodschap voor onze samenleving: we vieren een God, die weet heeft van onze kwetsbaarheid en ons lijden, een God die onze broosheid en zwakheid kent en zich daaraan heeft overgeleverd. We hebben een boodschap van zwakheid, in een samenleving die steeds meer gedomineerd lijkt te worden door het recht van de sterkste en het idee dat alles steeds meer maakbaar is en moet zijn.
Een boodschap van compassie
In de ogen van de God van de Bijbel heeft niet het recht van de sterkste het voor het zeggen en wordt de waarde van een mens niet bepaald door wat hij maakt of presteert. Wat wel telt is compassie, medeleven, medevreugde. Het waardestelsel van de Bijbel is er een van afhankelijkheden. De een kan niet zonder de Ander, met of zonder hoofdletter.
Gods omkijken naar ons als leerschool voor ons medeleven
Omdat God ons ziet zitten en staan ook en juist in onze kwetsbaarheid, in alles wat ons niet lukt, in alles wat ook mis kan gaan, mogen en
kunnen ook wij deze houding van uitkijken en omkijken naar de ander leven en uitdragen. Dat we dat kunnen dat is de hoop en vertrouwen die God in ons heeft. Zijn toezegging om ons bij te staan, om ons niet los te laten staat voorop. Zelfs in de duisterste duisternis van de dood is hij bereid een weg te bereiden.
Durf naar buiten te treden, telkens weer
Het boek “toekomst zien in de kerk” wil ons bemoedigen om met deze hoop met deze tegendraadse boodschap van vertrouwen en compassie iets te doen, telkens weer. Het liefst zo concreet mogelijk, zoals bijvoorbeeld de 7 goede werken aangeven. En daar valt nog heel wat te doen met hongerigen spijzen, dorstigen laven, naakten kleden, vreemdelingen herbergen, om maar enkele te noemen. Juist met dit concrete doen en laten heb je als gemeente iets te zeggen in ons misschien steeds harder wordende samenleven.
Uitnodigen, maar niet evangeliseren of missioneren
Met je levenshouding, met je vieren, met de verhalen die je hoort en vertelt vanuit de Bijbel, mag je anderen uitnodigen om te kijken of dit ook iets is dat bij hun levensvisie past. Missioneren of evangeliseren is daarbij geen passende stijl, zeker als daarmee, zoals de theoloog Karl Barth het een keer formuleerde, een soort “evangelie met de pistool” bedoeld wordt. Het gaat veeleer om een houding van getuigen wat je zelf beweegt en een samen bespreekbaar maken waarom je iets doet of beter door wie waartoe je in beweging komt. In dit licht valt er nog heel wat te verwachten met dit kwetsbare kind dat naar ons toekomt.
Het onderstaande lied van Jochen Klepper (lied 445) pakt deze kwetsbare, compassievolle verwachting prachtig op
Ds. Willy Metzger
1
De nacht is haast ten einde,
de morgen niet meer ver.
Bezing nu met verblijden
de heldere morgenster.
Wie schreide in het duister
begroet zijn klare schijn
als hij met al zijn luister
straalt over angst en pijn

2
Zo is ons God verschenen
in onze lange nacht.
Hij die de engelen dienen
die eeuwen is verwacht,
is als een kind gekomen
en heeft der wereld schuld
nu zelf op zich genomen
en draagt ze met geduld.

3
Hoevele zwarte nachten
van bitterheid en pijn
en smartelijk verwachten
ons deel nog zullen zijn
op deze donkere aarde,
toch staat in stille pracht
de ster van Gods genade
aan ’t einde van de nacht.

4
God lijkt wel diep verborgen
in onze duisternis
maar schenkt ons toch een morgen
die vol van luister is.
Hij komt ons toch te stade
ook in het strengst gericht.
Zijn oordeel is genade,
zijn duisternis is licht.