Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

In Memoriam Catharina de Haan

Op tweede Paasdag, 22 april 2019 overleed vrij onverwacht ons trouwe gemeentelid Cathrien de Haan (Catharina was haar doopnaam) op de leeftijd van 89 jaar. We mochten van haar afscheid nemen in een dienst op maandag 29 april 2019 en haar leven gedenken voor Gods aangezicht.
Een echte Groningse Lutheraan van de veenkoloniën. Geboren en getogen in het Groninger land, kreeg ze catechisatie in Stadskanaal en was ze verbonden met Pekela. Haar vader was Luthers zo vertelde ze, haar moeder hervormd. En wat de opvoeding betreft won het de iets vrijere Lutherse traditie en daar liggen in ieder geval haar geestelijke Lutherse wortels.
Ik mocht voor het eerst kennis maken met Cathrien toen ik hier in 2015 bij de gemeente Hilversum betrokken raakte, bij de inhoudelijke voorbereiding van de kerstviering van Solatium. Het uitzoeken, afstemmen en voordragen van verhalen dat was iets dat haar op het lijf geschreven was. Zelfs vorig jaar nog in november, toen we weer bijeenkwamen, wilde ze ondanks haar breekbaarheid, die toen ook al duidelijker werd, graag weer meedoen en heeft ze de gedichten met vaste stem voorgedragen tijdens de viering.
Omgang met teksten, samen wikken en wegen wat past, dat heeft ook te maken met haar achtergrond als juf, als onderwijzeres in het speciaal onderwijs. Zo kwam ze ook na haar opleiding hier in Hilversum terecht, waar ze vele jaren als geliefde en ervaren leerkracht bij de Wisseloordschool werkte.
Wat je zegt moet goed verstaanbaar zijn en je kunnen raken, het liefst eenvoudig en doeltreffend. Zo waren ook de verhalen die Cathrien kenmerkten en vooral ook haar nieuwsgierige aard, en haar niet zo maar tevreden zijn met maar één antwoord. Het prachtigste verhaal, dat zo met haar leven verbonden was, en velen van haar verteld kregen liet haar neef Reinoud Koppedraaijer tijdens haar afscheidsdienst klinken:
Op school was het kringgesprek bij juf Cathrien. Van een van de jongetjes was de opa overleden en hij was heel erg droevig. “Zijn er ook mooie dingen die je je herinnert met opa?” vroeg Cathrien, “ja” zei het jongetje, “opa en ik gingen vaak samen vissen, dat leerde hij mij” “En waar is opa nu?” “In de hemel” was het directe antwoord. “En wat is dat dan” vroeg Cathrien door, “in de hemel?” “Dat is een verrassing, juf!” schoot een ander jongetje tussendoor te hulp. Ze is nu thuis in haar verrassing. Moge haar nagedachtenis ons tot zegen zijn.

Ds. Willy Metzger