Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

Op donderdag 23 september 2021 vroeg in de ochtend overleed onze markante, eigenwijze, scherpzinnige, liefdevolle, sociaal en diaconaal betrokken Ellen, echtgenote van onze Ton, moeder en grootmoeder.

Voor de zomerperiode meldde ze al dat in de dankdienst voor haar leven, een bepaald lied van de Argentijnse zangeres Mercedes Sosa moest klinken: ‘Gracias a la vida que me ha dado’, oftewel ‘Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.’
Een nadrukkelijk statement, dat ze ook echt leefde en dat ze ook volhield in de laatste maanden, weken, dagen en zelfs uren van haar leven, waarin ik ook dankzij het vertrouwen dat mij geschonken werd mocht delen. “Ik heb een mooi leven gehad, dat kan ik niet anders zeggen.” Zo kon ze naar haar leven kijken met alles wat ze heeft meegemaakt en zo wil ze dat we haar gedenken.

Betrokken bij kerk en samenleving
Ellen, zoals ik haar heb leren kennen, hield van duidelijke taal: kort en krachtig en vooral direct. En dat stak ze om het maar voorzichtig te zeggen nooit onder stoelen of banken. Een duidelijke hoorbaar ‘Amen’ tussendoor als een preek of dienst te langdradig was. En aan die directheid moest menigeen wennen, zeker als dat gepaard ging met een behoorlijke portie kritiek. Maar wie het kon waarderen sloot Ellen in het hart en dat was naar veel mensen toe wederzijds.

Ook al kon je soms zeggen dat onze Ellen haar hart op de tong had, haar hart zat hoe dan ook op de goede plek. Dat kwam onder andere tot uitdrukking in haar grote en lange betrokkenheid en haar engagement voor kerk en samenleving. Dat was voor ons nadrukkelijk zichtbaar in haar werk voor de gemeente, waar ze onder andere, tot het lichamelijk echt niet meer kon, voorging in de voordiensten met haar prachtige en intense voorleesstem.

Ambt van diakenfoto Ellen
Ze begon met het kerkenwerk omdat de kinderen naar de kinderkerk gingen. Meerdere ambtstermijnen vervulde ze ook in deze gemeente het ambt van diaken. Omdat de Lutherse kerkorde niet toestond dat familie, aangetrouwd of verzwagerd of wat dan ook, samen in de kerkenraad zit, trad zij toen dat zich voordeed ruimhartig terug.

“Ik kan dat werk ook prima buiten de kerkenraad doen”, zei ze. En dat deed ze van harte en met hart en ziel en vooral met veel betrokkenheid en rotsvaste betrouwbaarheid.

Oecumenische werkgroep
En dan met name haar werk en liefde voor de oecumene. Jarenlang was zij ononderbroken de vertegenwoordiger van onze gemeente in de Raad van Kerken hier in Naarden-Bussum. En was zij een van de drijvende krachten van de oecumenische werkgroep die medeverantwoordelijk was voor alle oecumenische vieringen van de laatste jaren. Daarnaast was ze lid van de werkgroep Open Kerk.

Stil werk
Haar werk voor de CCIV, de Centrale Commissie voor Interkerkelijk Vormingswerk nu ‘Zinspiratie’ mag ook niet worden vergeten. Jarenlang hebben Ellen en ‘haar’ Ton voor het programmaboekje gezorgd. En last but zeker not least herinneren wij haar om haar stille werk, haar betrokkenheid bij het Interkerkelijk Diaconaal Fonds, wetend bij veel mensen hoe het zat met hun krapte op bijvoorbeeld het gebied van inkomen en levensbehoeften of de ondersteuning van vluchtelingen.

Liefdevolle daadkracht
Moge de herinnering en nagedachtenis aan Ellens directheid, aan haar liefdevolle daadkracht, aan haar rotsvaste betrouwbaarheid ons tot zegen zijn.
Ds. Willy Metzger