Evangelisch-Lutherse Gemeente Het Gooi

Logo PKN

Bij een afscheid horen toespraakjes, bloemen en applaus. Maar vaak zou je van de persoon om wie het gaat nog wel wat meer willen weten. foto jenny 1Vooral bescheiden mensen zijn er vaak meesters in om op de achtergrond te blijven. Jenny van Rossum-Bijlard, die op 6 september de kerkenraad verlaat, is een van die mensen. De hoogste tijd om haar wat beter te leren kennen.

Wat komt er als eerste in je op als ik zeg Lutherse kerk Hilversum?
“Als eerste denk ik aan mijn man Piet en vervolgens is er eigenlijk te veel om op te noemen: dominee Fafié, belijdenis doen, trouwen, mijn kosterfunctie, veel lieve mensen in de gemeente, benoemd worden tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Maar ook mijn tijd als kerkenraadslid, de samenvoeging van Hilversum met Naarden-Bussum, de sluiting van de kerk in Hilversum en natuurlijk de onderscheiding van de PKN.”

“Al heel jong kreeg ik verkering met Piet van Rossum”, vertelt ze. “Piet was Luthers en ik was van huis uit hervormd maar bij mij thuis werd er eigenlijk niets aan gedaan. Toen ging ik met Piet mee naar de kerk en later ook naar catechisatie bij dominee Fafié. foto jenny 3Ik voelde me er meteen thuis. En in 1964, op mijn negentiende jaar, deed ik met sluier om belijdenis.”

In het jaar van haar belijdenis werd ze verrast. “Dominee Fafié nodigde ons uit om eens langs te komen en stelde volledig on-verwachts de vraag of ik koster zou willen worden. We zouden dan boven de kerk mogen wonen en konden trouwen. We waren allebei volledig overrompeld. Zoals je weet, hebben we ‘ja’ gezegd. Daarna heeft mijn leven zich voor een groot deel op de Bergweg afgespeeld. Ik was 48 jaar koster en woonde tot Piet ziek werd boven de kerk.”
“Onze twee dochters zijn er ook geboren. Het is wel leuk om te vertellen dat mijn dochters wel eens de vraag kregen of ze in de kerk waren geboren als ze een deur open lieten staan. ‘Dat klopt’, zeiden ze dan, haha.”

Wat hield het kosterschap in?
“Je moet je voorstellen dat je er een groot huishouden bij hebt. Schoonmaken, koffiezetten voor de bezoekers van vergaderingen en voor groepen die de kerk huurden. Ik zette regelmatig de banken en de stoelen klaar en op zondag maakte ik alles in orde voor de kerkdienst.
foto jenny 2De verzending van het kerkblad was elke keer weer een flinke klus en ook een aantal verbouwingen gaf best veel extra werk. Maar… ik heb het altijd met veel plezier gedaan en zou het zo weer doen als ik voor de keus stond. Ik moet daar wel bij zeggen dat ik het zonder Piet niet had gered. Hij is helaas 7 jaar geleden overleden.”

Je hebt ongetwijfeld met heel veel mensen samengewerkt.
“Ja, dat klopt. Ik heb eerst met dominee Fafié en later meer dan 20 jaar met dominee te Winkel samengewerkt. Daar bewaar ik fijne herinneringen aan. En nu met dominee Willy Metzger heb ik ook een fijn contact. Het is grappig dat hij de eerste predikant is die ik bij zijn voornaam noem.”

“Ik had ook veel leuke contacten met gemeenteleden. In de begintijd zaten er elke zondag meer dan 100 mensen in de kerk en ik kende ze allemaal. Ik ben ook blij dat ik veel waardering heb gekregen voor mijn werk. Zo ben ik bij mijn jubilea van 25 en 40 jaar enorm in het zonnetje gezet.”

“Vooral mijn 40-jarig jubileum staat me bij. Ik heb toen een lintje ontvangen van de locoburgemeester en ben benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Daar ben ik trots op. Net als op de kerkelijke onderscheiding die ik op 28 juni mocht ontvangen.”

Maar na 48 jaar kosterschap was het nog niet over, want je bent nu alweer 6 jaar lid van de kerkenraad.

Jenny lacht en zegt: “Ja, maar ze hebben me wel moeten overhalen hoor. Er was niemand beschikbaar en er moest een kerkenraadslid bijkomen. Toen heb ik toch ja gezegd en ben ik diaken geworden. Maar nu is mooi geweest. Ik stop in september als kerkenraadslid.”

In maart was de laatste kerkdienst in Hilversum. Was dat een emotioneel moment?

“Ja, zeker, ik heb toen ook echt wel een traantje gelaten. Het was een stampvolle kerk en een mooie afscheidsdienst. Maar het gekke was dat ik me toch alleen en wat eenzaam voelde.” Dan is het even stil en zegt ze: “Maar het is wel beter zo, want het was niet vol te houden met de paar mensen die in Hilversum nog over waren om alles goed te laten lopen. Wel hoop ik dat de kerk een goede bestemming krijgt, want het kerkgebouw zit toch wel in mijn hart. Gelukkig is het geen afscheid van onze Lutherse gemeente. Ook in Bussum voel ik me helemaal thuis.”

Jan Kofman